لاله ها

                                                           لاله ها

                                        بايدآموخت رسم عشق ازلاله ها

                                                لاله ها بودند ياپروانه ها

                                            لاله ها پروانه گشتندحول عشق

                                             سوختندونورگشتندحول عشق

                                          من بگويم ازدو لاله درميان لاله ها

                                        يكي نامش حميدوديگري هم مصطفي

                                                   15خرداد خونين درستم

                                                 مردمان درآه ودادبودند وغم

                                                   آن خميني كبير روح خدا
 
                                             گفت سربازان من هستند درگهواره ها

 مصطفي درآن زمان يكساله بود

 جزسربازان سيدرهبرفرزانه بود

 درهزاروسيصدوپنجاه وهفت

 مصطفي سرباز حاضردرنبرد

 درتظاهرات سال بحبوحه

 پابه پوتين بود اوبي دلهره

 گامهايش محكم ومردانه بود

 دستهايش روبه بالا مشت بربيگانه بود

 تاكنارديگرپروانه ها

 شدپيروزانقلاب لاله ها

 بعداز آن ايران اسيرجنگ شد

 مقصد پروانه ها سوي جنوب وغرب شد

 مصطفي هم سوي خرمشهرشد

 آن جوان با ديگر جنگاوران

 پاك كردندشهر را از دشمنان

 عاقبت مزد تلاشش راگرفت

 پركشيداوباشهادت سوي عشق

 لاله ي ديگر كه نام او حميد

 20 ساله بود اما او دلير

 بي هراس ازمرگ بود اوهمچوشير

 يك عقيق بردست وپوتين پاي

سوی جبهه کوله بارعزم بود همپای او

سربند یاحسین دورسرش

یک پلاک جنگی دورگردنش

قلب مادرداغدارمصطفی

کرداورابدرقه بایک دعا

درمحلی به نام سردشت

پرکشیدپروانه قلب حمیدهم سوی دشت

شاعره: بهاره اقبالی

علی علیه السلام

دل رازعلی اگربگیرم چه کنم                            بی مهرعلی اگربگیرم چه کنم

فرداکه کسی رابه کسی کاری نیست                     دامان علی اگر نگیرم چه کنم

 

حدیث

رسول خدا(ص) فرمود:بتحقيق كه ماه رمضان فراروي شماست،وآن ماهي مبارك است كه خداوندروزه آن را بر شماواجب نموده است.دراين ماه درهاي بهشت گشوده مي شودوشيطان رابه غل وزنجير ميكشند،ودرآن شب قدراست كه برتراز هزارماه است،ومحروم آنكه ازفيوضات آن شب محروم ماند. منبع:تهذيب الاحكام،۴/۱۵۲

حدیث

نمازگزار را۳ويژگيست:چون به نماز ايستادنيكيها ازگستره آسمان برسرش آيد،فرشتگان اورا از زير پاهايش تاگستره آسمان دربرگيرندوفرشته اي نداكند:اي نمازگزار اگر بداني با كه مناجات ميكني هيچگاه از او روي نگرداني وپيوسته نمازگزاري (امام صاق عليه السلام)منبع:كتاب ثواب الاعمال شيخ صدوق

تفکر

فرشتگان روزي از خدا پرسيدند،بارخدايا تو كه اينقدربشر را دوست داري چراغم را آفريدي؟خداوند فرمود:غم را به خاطر خودم آفريدم چون اين مخلوق كه خوب مي شناسمش تاغمگين نشود به ياد خالقش نمي افتد.

مناجات2

دعا برای فرزندان

*بارالها!با زنده ماندن فرزندانم و اصلاح آنها و بهره مندی ام از آنها بر من منت بگذار.

*ای معبود من!برایم عمر آنها را طولانی گردان مدت زندگیشان را زیاد کن کودکانشان را تربیت کن ضعیفان آنها را قدرت بخش بدنها ودین و اخلاقشان را صحیح گردان در جان واعضا وجوارحشان و در هر کاری که برایشان اهمیت دارد عافیت ببخش وبرای من وبدستم رزق آنها را زیاد کن.

*بار الها!آنها را نیکو کار متقی صاحبان بینش شنوا مطیع درگاه خود برای اولیایت دوست دار و نصیحت کننده و برای تمام دشمنانت دشمن وکینه توز قرار بده ودعایم را به اجابت برسان.

خواب شهادت

نقل است :امام حسین علیه السلام بر روی زمین نشسته بود که خوابش برد . پس از مدتی بیدار شدند و فرمودند :ای خواهرم !من جدم محمد صلوات الله وپدرم علی علیه السلام ومادرم فاطمه سلام الله علیه وبرادرم حسن علیه السلام را دیدم که به من فرمودند :ای حسین علیه السلام !تو به زودی نزد ما خواهی آمد .

زینب سلام الله علیها تا این سخنان را شنید .سیلی به صورت زده وبا صدای بلند گریست .امام علیه السلام  نیز به ایشان فرمودند :آرام باش!کاری نکن که دشمن مارا شماتت کند.

مناجات

*حمد و ستایش مخصوص خداوندی است که(در همه چیز)اول است و چیزی قبل از او نیست و آخر است و چیزی بعد از اوآخر نیست.

*آن چنان سپاسی که موجب روشنی چشمان ما گردد در آن زمانی که چشم ها از ترس برق میزنند و خیره میشوند و باعث روسفیدی ما میشود در آن وقتی که بدکاران رو سیاه هستند.

بال هایت را کجا جا گذاشتی؟

پرنده بر شانه های انسان نشست.انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت:"اما من درخت نیستم.تو نمی توانی روی شانه ی من آشیانه بسازی."پرنده گفت:"من فرق درخت هاو آدم ها را خوب میدانم.اما گاهی پرنده ها و آدم ها رااشتباه میگیرم."انسان خندید و به نظرش این خنده دار ترین اشتباه ممکن بود.پرنده گفت:"راستی چرا پر زدن را کنار گذاشتی؟"انسان منظور پرنده را نفهمید اما بازهم خندید.پرنده گفت:"نمیدانی توی آسمان چقدر جای تو خالی ست."انسان دیگر نخندید.انگار ته ته خاطراتش چیزی را به یاد آورد.چیزی که نمیدانست چیست.شاید یک آبی دور.یک اوج دوست داشتنی.پرنده گفت:"غیر از تو پرنده های دیگری را هم میشناسم که پر زدن از یادشان رفته است.درست است که پرواز برای یک پرنده ضرورت است اما اگر تمرین نکند فراموش میشود."پرنده این را گفت و پر زد.انسان رد پرنده را دنبال کرد تا این که چشمش به یک آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد روزی این آبی بزرگ بالای سرش آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد.آنوقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت:"یادت میآد تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم؟زمین و آسمان هر دو برای تو بود.اما تو آسمان را ندیدی.راستی عزیزم بال هایت را کجا جا گذاشتی؟"انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس کرد.آنوقت رو به خدا کرد و گریست.